globe                   
                              
Globetrotters

Copyright ©  and Webdesign 2010 J.J.V.

Home

Omhoog

2010

Duitsland

Oostenrijk

Egypte

Engeland

Duitsland KCK

Kleef



Duitsland                                                      Duitsland

  •  

                                                          KCK CAMPER CHALLENGE 2010

 

                                                  logo KCK camper challenge

Reisverslag:

 

Zaterdag 11 september 2010:

We vertrekken op tijd van huis, want om 12 uur moeten we bij de LMC fabriek in Sassenberg zijn. Gelukkig heeft Rex afgelopen week toestemming van zijn baas gekregen om ook mee te gaan, dus we zijn samen van de partij. We hebben er echt zin in. Rond kwart voor 12 uur arriveren we in Sassenberg. Onderweg hebben we een kwartiertje oponthoudt gehad, vanwege wegwerkzaamheden. Alle campers staan netjes op een rij op ons te wachten en bijna iedereen is er al. We drinken koffie en mogen de campers inpakken. Onze gave TEC-camper heeft een kilometerstand van 5828 km en is dus zo goed als nieuw. Er ligt een kleine inventaris op ons te wachten, die we samen met onze eigen spullen netjes in de kastjes deponeren. Daarna krijgen we soep met brood en dan vertrekken we naar Lűneburg. De routebeschrijving gaat over de snelweg. Onderweg stoppen we nog een keertje om wat te drinken en alles even uit te proberen hoe het werkt. We kleden ons ook even om, want het zonnetje schijnt uitbundig en het is 24 graden. Via Autobahn 2 en Autobahn 7 komen we op weg nummer 209 die ons naar Lűneburg moet brengen. Op deze weg zien we een stuk of 5 campers in zijweggetjes staan met sexy girls erop. Dit zijn duidelijk op klandizie beluste meisjes. Wij rijden verder en komen rond half 6 bij het ADAC testcentrum, waar we koffie met kuchen krijgen. Na een voorstelronde, waarin iedereen zijn eigen partner voor moet stellen gaan we om half 7 aan tafel. Iedereen laat zich het buffet goed smaken. Buiten rijden de motoren nog op het terrein. Na het eten rijden we naar camping Rote Schleuse, waar we ons netjes opstellen. De stoelen worden gepakt en we zitten tot bijna 11 uur te borrelen en na te praten. Het is een hele gezellige en gemengde groep. Zowel jong als oud is vertegenwoordigd en de sfeer is top. Ondanks dat er een competitie-element is, gaat iedereen voor de gezelligheid. Ook de redacteur, de fotograaf, Leo Diepemaat van de Hymergroep en het echtpaar Hans en Willy Mulder dat ons op de reis begeleid zorgen voor een gezellige sfeer. Iedereen gaat daarna met een goed gevoel naar zijn camper om te gaan slapen. We hebben vandaag 290 km met de camper gereden.

Zondag 12 september:

Vandaag krijgen we onze rijinstructie op het ADAC-trainingscentrum. Om 9 uur beginnen we daar met het ontbijt. Ook de lunch en de warme maaltijd gaan we hier gebruiken. Tussendoor gaat het allemaal gebeuren. Marianne, het Zeeuws meisje vult onze kopjes nog een keer met thee of koffie en dan wordt door Michael, de Duitse rijinstructeur uitgelegd wat de bedoeling is. Ook vandaag schijnt de zon weer volop. We boffen echt met het weer. De oefeningen die we gaan doen gaan we achter elkaar doen. Na een ronde wisselen we dan van chauffeur en doen we het rondje nog een keer. Zo komt iedereen met alles aan de beurt. We rijden achter Michael aan naar het slalomparcours, waaonze TECr we elk 2 keer heen en weer mogen rijden. We moeten letten op hoe we het stuur vast houden en hoe we zitten en vervolgens waar we naar kijken. Na die 2 rondjes wordt besproken hoe iedereen het heeft ervaren en waar iedereen op heeft gelet. De meeste mensen houden het stuur niet goed vast. Wij hebben vroeger geleerd dat je het stuur in de 10 voor 2 stand vast moet houden, maar Michael vertelt dat je juist 9 uur, 3 uur moet nemen, omdat je dan beter kunt draaien en sneller kunt ontwijken. Je gaat je handen dus ook niet verpakken, maar draait mee met het stuur. Verder blijkt iedereen teveel op de pionnen te letten. We krijgen de opdracht om juist naar het stuk weg te kijken waar we moeten rijden. Als je namelijk op de weg voor iets moet uitwijken dan moet je niet kijken naar datgene waar je langs moet, omdat je er dan juist tegenaan rijdt. Als je je concentreert op de weg waar je langs moet gaat alles veel vlotter en ontwijk je de obstakels meestal ook daadwerkelijk. Onze stoel moet verder niet al te ver van het stuur af staan. Het been, dat op de rempedaal trapt mag nooit gestrekt zijn. Verder moet de rugleuning van de stoel rechtop, zodat je met gestrekte armen de palm van je hand op je stuur kunt leggen. De armleuningen zitten voor het sturen eigenlijk alleen maar in de weg en Michael raadt ons aan om die dan ook netjes omhoog te laten. Na deze uitleg gaan we weer hetzelfde parcours rijden en moeten we onze snelheid opvoeren. De redacteur Dick William en de fotograaf Bertel mogen het parcours eenmaal voorrijden en dit doen ze met veel genoegen in volle vaart. De pionnen vliegen op de terugweg over het parcours. Als Rex rijdt word ik aardig heen en weer geschut in mijn stoel. Na 3 keer moeten we weer van chauffeur wisselen en ben ik aan de beurt. Het is een hele ervaring om dit te doen en je merkt duidelijk dat je veel meer feeling met de camper krijgt. Het rijden wordt steeds brutaler. Het is echt super om te doen. Als iedereen is geweest gaan we naar de rembaan, waar we allemaal 2 x op een met water besproeide baan met 50 kop het ADAC trainingscentrum in Luneburgilometer per uur vol op de rem mogen. Het blijkt dat eigenlijk iedereen niet vol genoeg remt. Je moet echt met je voet vol op de rem, terwijl je op hetzelfde moment ook de koppeling in moet trappen. Na de warme lunch gaan we weer terug naar rembaan, waar we instructie krijgen. We moeten 4 x achter elkaar vol op de rem, eerst 2 x met 50 km, dan een keer met 30 km en dan zo hard als je kunt. Je ervaart op die manier duidelijk het verschil tussen de remweg met een snelheid van 50 km per uur en met 30 km per uur. Het nut van 30 kilometerzones wordt hiermee duidelijk. We schuiven een baantje op en moeten nu remmen op een glad wegdek, vergelijkbaar met bevroren sneeuw. Ook hier moeten we met 30 en 50 km per uur rijden en weer bij de pionnen vol op de rem. We schuiven veel verder door dan op het gewone asfalt. Vooral met 50 km per uur schuiven we echt een heel stuk door voordat we stilstaan. Vervolgens moeten we met 40 km per uur hetzelfde parcours en dan gaan er een aantal muren van water spuiten, die wij moeten ontwijken. We moeten dan vol op de rem en sturen naar het gat in de muur. Er zijn 3 muren achter elkaar. Eerst zit het gat in het midden, daarna aan de linker of rechter kant en daarna weer in het midden. Door de ABS (anti blokkeer systeem) kun je dan toch de kant opsturen waar je heen moet. Op die manier kun je door de gaten heen rijden en weer gewoon doorrijden. Dit doen we elk 2 keer. Als we weer uit de camper gaan voor uitleg ziet Rex dat het nat is in de camper. Het blijkt dat ik het dakluik in de wc, die afgelopen nacht open stond niet weer dicht heb gedaan en dat het water waar we doorheen moesten rijden ervoor heeft gezorgd dat de vloer in de camper nat is. De wc is ook aardig nat. Vlug droogt Rex de boel een beetje af en sluit het dakluik. Daarna moeten we van een heuvel af met hetzelfde gladde wegdek dat weer met water wordt natgespoten. Onderaan moet je echter de bocht om. We krijgen de opdracht om dan in de bocht weer vol op de rem te gaan staan en tot stilstand te komen. Met een kilometer of 40 gaan we de berg af. De tweede keer moeten we 5 km harder en Rex vliegt aardig de bocht uit. We komen behoorlijk dicht lain het trainingscentrumngs Bertel, de fotograaf, die daar met gevaar voor eigen leven staat om foto’s van ons te maken. Ik ga zelf met iets minder snelheid naar beneden en blijf daardoor iets meer in de baan. Later wordt gezegd dat we ongeveer met 30 km naar beneden hadden gemoeten. We mogen allemaal nog een keer naar beneden en dan spuit er weer een muur van water omhoog, die we al remmend en bijsturend moeten ontwijken. Daarna gaan we weer naar beneden en krijgen we tijd om het rangeren te oefenen. Dit bestaat uit achteruit inparkeren tussen pionnen, draaien in een klein hofje, ook met pionnen uitgezet en achteruit tussen pionnen door slalommen. Daarna krijgen we eerst koffie met kuchen en krijgen we uitleg over de test voor de challenge. Iedereen die aan de training heeft deelgenomen moet 2 onderdelen rijden. Deze onderdelen zijn achteruit inparkeren, waarbij degene, die het dichtst bij de achterste pion staat wint en achteruit slalommen op een uitgezet parcours, waarbij de snelste tijd wordt genoteerd. Per team wordt de beste uitslag meegenomen, voor de uiteindelijke uitslag. De winnaar van de challenge mag volgend jaar op eigen houtje een week op stap met een nieuwe camper. Wij doen ons best, maar scoren bij beide onderdelen niet het beste. Helaas, maar we genieten al heel erg van deze week en we gunnen een ander zeker een weekje weg met een camper. Wij gaan voor de gezelligheid en de ervaring van deze week. Vandaag was zeker een leerzame, leuke dag. Als we naar binnen gaan begint het te regenen. Nadat we het diner hebben genuttigd, vertelt Leo Diepemaat over hoe hij door zijn caravanzaak in contact kwam met de hymergroep en zijn ervaring met kamperen, caravans en campers. De camperbranche is volgens hem nog steeds in opkomst. Daarna vertelt Hans zijn smeuïge verhaal hoe hij in aanraking kwam met campers en de aanschaf van zijn camper en waar deze allemaal aan moest voldoen. Vanavond hebben we de rest van de avond rust en mogen we bijkomen van alle vermoeienissen van de training. In de regen rijden we terug naar de camping. Ik schrijf mijn reisverhaal en Rex kijkt hoe de satellietantenne werkt. Even later heeft hij hem aan de praat en komt Bart vragen of Rex ook even bij hem naar de schotelantenne wil kijken, omdat hij hem niet aan de praat krijgt. We bekijken alvast de route van morgen. Moe en voldaan gaan we naar bed. We hebben vandaag 34 km gereden.
Maandag 13 september:
Ons einddoel van vandaag is Schwerin. Om 8 uur wordt ons onthet trainingscentrum in Luneburgbijt door Willy bij de camper gebracht. We eten de broodjes met smaak op en daarna vertrekt iedereen. We nemen de snelweg en rijden hier dus, zoals later zal blijken, verkeerd. We zien namelijk niet de brug over het Elbe-Lűbeck Kanaal, waar we op de weg 209 overheen zouden komen. We zijn op een gegeven moment in een voorstad van Hamburg, vanwaar we de rondweg nemen en vervolgens Autobahn 24 nemen om weer op de route te komen. We nemen afslag 7 en komen op de weg naar Mőlln. In Breitenfelde komen we Wim en Jeanne tegen, die van rechts komen. Zij hebben de route waarschijnlijk wel op de goede manier genomen. Wij hebben ongeveer 40 kilometer omgereden. We moeten wachten voor het spoor, waar een aantal jongens met een karretje oversteken. We komen door Ratzeburg, wat een heel gezellig oud stadje is, dat aan een meer ligt. Hier staat een camperplaats aan bij het Hallenbad. Wij gaan daar bij de servicepaal ons de campers in de rijtoilet legen, zodat we dat niet op de camping hoeven te doen. Vandaar volgen we onze weg naar Gadebush. Onderweg zien we aardbeiplukkers op de velden bezig. Verder zijn hier ook fietspaden langs de weg, iets wat je in Duitsland zeker niet overal ziet. We gaan via Műhlen-Eichsen naar Schwerin, waar we weer problemen hebben om de parkeerplaats te vinden. We rijden midden door de kleine straatjes van de oude stad en moeten op een gegeven moment weer terug, omdat we ergens niet tussendoor kunnen. Als we onze medecampers uiteindelijk met zweet op onze rug vinden,blijkt dat de meesten verkeerd zijn gereden. Hamburg is door enkelen gezien en anderen hebben een ander stuk verkeerd gereden. Enkelen hebben een bezoek gebracht aan het Grenzhus, een klein museum, dat laat zien hoe de Oost-Duitsers ten tijde van de val van de muur leefden. Helaas bleek dat erg tegen te vallen en wij waren blij dat wij daar geen tijd voor hadden. We worden op de parkeerplaats, waar je ook kunt overnachten, opgewacht door een Duitse jonge vrouwelijke gids en lopen met zijn allen naar het restaurant aan het water en krijgen daar een warme lunch. Dit duurt een beetje langer omdatkarretje op het spoor onderweg zij heeft geregeld dat we niet het menu krijgen wat op het programma stond. Ze had net gehoord dat we ’s avonds precies hetzelfde zouden eten en vond dat vervelend. We zijn daarom niet op tijd klaar voor de rondvaart en het programma wordt omgedraaid. We brengen daarom eerst een bezoek aan de slottuin en het slot. Hier is Prins Hendrik, de man van koningin Wilhelmina geboren. Hij heette dan ook Hendrik van Mecklenburg-Schwerin. Het slot is zeker de moeite waard om te bezoeken. Wij krijgen een rondleiding met een Nederlandse gids. Daarna gaan we Schwerin zelf bekijken onderleiding van een Duitse en haar Nederlandse man, zodat ook dit in het Nederlands kan gebeuren. Zij spreekt gebrekkig Nederlands met veel Duitse woorden erdoor en haar man gebruikt ook veel Duitse termen in zijn verhaal. Het wordt een jachtig geheel omdat er niet zo heel veel tijd meer over was. We maken uiteindelijk nog een rondvaart over het meer. Daarna gaan we met zijn allen tanken en rijden door naar het restaurant om te eten. Als we uitgegeten zijn gaan we naar de camping, waar tussen de campers nog gezellig wordt nageborreld. We hebben vandaag 212 km afgelegd.

Dinsdag 14 september:

Het heeft de halve nacht geregend en het regent nog steeds als we wakker worden. Hans komt weer netjes het ontbijtmandje dat Wil heeft klaargemaakt brengen. We krijgen dit keer ook een gekookt eitje bij onze verse broodjes. Dan gaan we onze route vervolgen. Onderweg zien we net als gisteren een hoop meertjes voorbijkomen. Via Jesendorf, Neukloster, Bűtzow, Schwaan en Laage komen we op een gegeven moment op Autobahn 20, die we volgen tot afslag 24. Bijna iedereen heeft hetzelfde idee om op de eerste parkeerplaats een koffiestop te houden. Het is er dan ook gezellig druk. Bij Stralsund komen we over de Rugenbrucke, die 2830 meter lang is. We zijnslot in Schwerin nu op het eiland Rugen. We komen best veel campers tegen en we groeten hen netjes, door onze hand op te steken. Onder camperaars is dat een gewoonte. We merken echter dat niet iedereen dat hier doet. Misschien zijn ze onze 9 mede camperaars wel tegen gekomen, die dat niet allemaal zullen weten en hebben ze er daarom geen zin meer in. Via een drukke weg komen we bij de afslag naar het golfterrein, waar we een golfclinic zullen meemaken. Eerst krijgen we weer een warme lunch en daarna is het gelukkig droog en gaan we naar buiten. We krijgen les in hard en ver slaan en in het stukje rustig slaan om het balletje in het gat te krijgen. Joop vraagt of er niet een stick met navigatie erop is, maar helaas, die zijn er niet, dus zal hij zelf de goede kant op moeten slaan om het balletje in het gat bij het vlaggetje te krijgen. Het is best moeilijk om dat voor elkaar te krijgen. Na een klein uurtje gaan we in 2 groepen de oefenbaan op en moeten op 2 banen onze kunsten vertonen. In zo weinig mogelijk slagen moeten we de bal in the hole laten verdwijnen. Bij ons eerste potje (140 meter) is Rex het snelst met 6 slagen en Marianne doet er 12 slagen over. Ze roept elke keer enthousiast dat ze heel veel keren heeft “ geslogen” op z’n Zeeuws. Bij onze tweede baan is de afstand 100 meter en ben ik met 5 slagen de beste. Ook dit is een competitiemoment voor de challenge. Hoe de anderen het ervan af hebben gebracht weten we niet precies, dat zien we wel aan het eind van de week. Om 4 uur zijn we klaar en gaan we naar onze campers. Om half 6 moeten we weer binnen zijn voor het eten. We hebben dus even een rustmoslottuinment. Voor het eten worden de winnaars van de clinic van de golfbaan door de “president” van de golfbaan bekend gemaakt. Carla is de beste dame met 12 punten en Rene en Harry stonden met 11 punten gelijk bij de heren. Zij moeten nog verder om de eerste plaats. Met zijn allen gaan we naar buiten, waar ze om beurten mogen slaan. Na 3 x gelijk spel is Harry uiteindelijk de winnaar. Harry krijgt een supergroot (2 liter?) glas bier, die hij met iedereen die bier wil deelt. Verder krijgen zowel Harry als Carla een fles drank van de president. Na het eten rijden we allemaal achter elkaar naar het 40 km verderop liggende Lobbe, waar we op camping Freizeit-Oase Rűgen overnachten. We komen langs mooie wegen met bomen er langs. Op een gegeven moment wordt het wat smaller. Langs de weg staat een bordje met een plaatje van een otter erop en “Otterwechsel” eronder. Ze hebben hier duidelijk last van otters zoals wij van padden (paddentrek). We zien de zee. Onderweg zien we nog een camperplaats in Selling. Wij rijden verder naar Lobbe, waar we op de camping allemaal een ruime plaats krijgen. Iedereen krijgt nog een douchemunt en maakt hier gretig gebruik van. De volgende 2 nachten staan we in Berlijn op een camperplaats, waar geen douche is en we alleen van onze eigen douche in de camper gebruik kunnen maken. Iedereen geniet vanavond van zijn eigen camper en wij gaan vroeg naar bed. Vandaag hebben we 248 km gereden.

Woensdag 15 september:

Het heeft de hele nacht weer geregend, maar het is nu droog. Na het ontbijt, wat we weer heerlijk door Hans in een mandje parkeren bij de golfbaanaangereikt krijgen, zingen we om kwart over 8 voor Jeanne, die vandaag jarig is. De meeste campers vullen water en lozen hun afvaltank, legen de wc en staan klaar om te vertrekken. DW rekt de tijd nog een beetje, omdat het nog moet opklaren voor de foto’s. We vertrekken en rijden naar de laatste parkeerplaats op het eiland. De grond is er best drassig. Gelukkig klaart het weer al een beetje op. Alle campers moeten op een leuke manier op de foto en hier bij de zee is het de beste plaats om dat voor elkaar te krijgen. DW en Bertel zijn gistermiddag op pad geweest om een mooi plekje op te zoeken. Nu rijden we daar met zijn allen naar toe. De campers worden in een kwart cirkel opgesteld en Bertel wil van bovenaf foto’s maken. Hij moet hiervoor bovenop hun camper klimmen, maar deze Hymer heeft geen trap. Omdat wij de enige camper hebben met trap, moet Rex achter hun camper rijden, zodat hij via onze camper bovenop de Hymer komt. Daarna moeten wij weer terug in de cirkel. Er worden we hebben het balletje in the hole geslagenfoto’s gemaakt dat ieder stel voor zijn eigen camper staat, dat we erin zitten en dat we uit het raam naar buiten hangen. Daarna moeten wij weer langs rijden om te zorgen dat Bertel weer van de camper af kan komen. Dan wordt er nog een groepsfoto voor de campers gemaakt en komt ieder stel apart voor zijn eigen camper op de foto. Daarna moeten we om de beurt langs rijden en wordt er zijaanzicht van de camper gemaakt. Dit alles uiteraard voor de reportage, die in de kck van januari over de camper challenge zal verschijnen. Ook komt het geheel op internet te staan. Nu staat er al dagelijks een interview met een deelnemend paar te lezen. Elke dag wordt er iemand gebeld en een verslagje staat op de kckwebsite. Heel leuk voor alle stemmers om dat te lezen, zodat ze op de hoogte zijn van onze belevenissen. Wij zijn nog niet aan de beurt geweest, maar dat komt nog wel. Na de fotosessie moeten we 10 minuten wachten om DW en Bertel een voorsprong te geven, zodat ze ons onderweg ook kunnen fotograferen. We vertrekken en nemen de zuidelijke weg over het eiland. Een aantal campers gaan bij de eerste Lidl boodschappen doen. Met zijn drieën rijden we verder. Als we afslaan naar Putbus en een stukje kasseien krijgen staan DW en Bertel langs de weg. DW is aan het filmen en Bertel schiet de foto’s. De omgeving langs de weg over het eiland is echt heel erg mooi. We zien onderweg ook nog een doodgereden jong wild zwijntje op de weg liggen. Als we door een Rugenbrugdorpje komen, veranderd de weg weer in een oud kasseien weggetje en rammelen we de tent weer uit. We komen na bijna een uurtje weer bij de mooie brug, die gedeeltelijk door de Europese Unie is gefinancierd. Aan de overkant van de brug is net naast de weg een camperplaats bij Caravan Center Danke in Stralsund. We rijden via de snelweg verder naar Berlijn. We moeten de snelste weg nemen, omdat we uiterlijk om kwart over 3 in Berlijn moeten zijn. We gaan om 4 uur namelijk een rondrit met de bus maken. Op een gegeven moment zien we nog een camper aansluiten. Dat zijn Bart en Nelly. Marie en Joop en Rita en Harry reden al achter ons. Er staat een hele harde wind. Na een poosje worden we ingehaald door DW en Bertel, die ons van de zijkant fotografeert. Daarna draaien zij de parkeerplaats op en even later komen ze ons weer achterop. Weer maken ze foto’s. Daarna gaan ze op de linkerweghelft schuin voor ons rijden en gaat Bertel uit het raam hangen om foto’s te maken van alle vier de campers, die achter elkaar rijden. Het lijken zo wel stuntmannen, zoals ze daar op minder dan 30 cm van de vangrail rijden. Af en toe moeten ze even naar rechts om een Gendarmenplatznaderende auto voorbij te laten. Nadat ze genoeg foto’s hebben geschoten verwijderen ze zich langzaam op de rechterbaan, totdat ze uit het zicht verdwijnen. Zodra wij op weg 11 zitten pauzeren we even om te eten. Hier zien we de andere drie campers op een gegeven moment langs rijden. Wij gaan ook verder richting Berlijn. Als we langs afslag 11 komen en de bewuste parkeerplaats voorbij gaan waar we zouden stoppen om nog meer foto’s te maken is het al kwart voor 2 geweest en rijden we zoals afgesproken door. Op dat moment komen DW en Bertel net van de parkeerplaats af en voegen voor ons in op de snelweg. De anderen staan dan net op de parkeerplaats en blijken, zoals we later horen DW en Bertel ook gemist te hebben. Die reden namelijk net weg toen zij kwamen. Ook hebben zij hen niet gezien op het kasseienweggetje waar wij wel gefotografeerd zijn. Toen waren zij dus al vertrokken, omdat het te lang duurde. In Berlijn is het heel erg druk en het duurt best lang voordat we Checkpoint Charlieop camperplaats Kreuzberg aan de Alexandrinenstrasse aankomen. Het is dan al half 4 en de anderen komen eigenlijk allemaal tegelijk aan. De bus komt tegen 4 uur voorrijden en wij stappen allemaal in. Het blijkt dat de gids niet aanwezig is, omdat er bij een bureau is geboekt waar altijd van alles fout gaat volgens de chauffeur. Hij belt en na 10 minuten kunnen we een gids oppikken op de Gendarmenplatz. Zij heet Lieve en komt uit België. Zij laat ons op het plein even rondkijken, zodat zij even naar een collegaatje kan bellen, die het halverwege over kan nemen. Zij  wist niets van deze rondleiding en heeft om 6 uur een andere tour op het programma staan. We rijden vervolgens door de Friedrichstrasse en unter den Linden naar de Brandenburger Tor. Onderweg zien we een heleboel oude gebouwen en de rivier de Spree. Via het Reichtagsgebouw komen we bij het Holocaustmonument, waar we uitstappen en door een gebouw voor de Brandenburger Berliner DomTor uitkomen, waar we even rondkijken en dan weer in de bus stappen en onze rondrit vervolgen. We rijden daarna langs het grote stuk muur langs de Spree. Bij de Nederlandse ambassade pikken we onze nieuwe gids op. Zij is Duitse, maar spreekt voortreffelijk Nederlands. We rijden nu langs alle ambassades en bij Checkpoint Charlie mogen we uitstappen en rondkijken. Aan de kinderkopjes kun je precies zien waar de muur heeft gestaan. Verder hangen er allerlei foto’s, die de geschiedenis vertellen. Om 7 uur worden we afgezet bij het Europa center, waar we gaan eten. Iedereen mag van de kaart kiezen. Na het eten gaan we tegen 10 uur met de metro nog naar het Sonyplein, waar een mooi dak op zit, die afwisselend in allerlei kleuren wordt verlicht. Heel mooi om te zien. We gaan wat drinken ter ere van Jeanne’s verjaardag. We krijgen ook nog gebak heeft Wim aan het begin van onze stadstour gezegd. Om 12 uur nemen we de metro terug naar de camperplaats. We hebben vandaag 328 km gereden.

Donderdag 16 september:Fernsehturm
Om half 9 halen we ons ontbijt met openbaarvervoerkaartje voor vandaag bij Wil en Hans. Ook staat het gebak van Jeanne’s verjaardag nog voor ons klaar. Dit zetten we in de koelkast voor later en het ontbijt eten we op. Om half 10 gaan we met z’n zessen (Wim en Jeanne, Joop en Marie en wij) stad in. We nemen de metro naar de Alexanderplatz en gaan eerst naar de Fernsehturm. Deze is 368 meter hoog. We gaan met de lift naar de bar, die zich op 203 meter hoog bevind. De lift gaat met een snelheid van 9 meter per seconde omhoog en onze oren gaan dicht zitten. Ik vertel dat ik sinds ik de eerste keer heb gevlogen een ruis in mijn oren heb en Wim en Joop beginnen spontaan “Wat ruist er in het struikgewas” te zingen. Bij de bar genieten we van het uitzicht. Als we alles uitgebreid gezien hebben gaan we richting Maria kirche en drinken eerst koffie drinkenkoffie. Daarna bekijken we de kerk, die een beetje tegen valt. We lopen verder langs de Berliner Dom, langs de universiteit, over Unter den Linden naar de Brandenburger Tor. Hier gaan we onderdoor en dan linksaf naar het Hologaust monument. Op het plein eten we. Er zit een groep Nederlandse mannen naast ons, die op de fiets zijn gekomen. Op een gegeven moment komt er een man met een hoed op een tweewieler “Stayway” waar je op kunt staan langs. Hij heeft een Nederlandse vlag bij zich en staat bewegingsloos op dat ding. Even later Brandenburger Torkomt een van de Nederlandse mannen, die aan het eind van de straat naar de wc is geweest op hetzelfde ding langs rijden. Daarna volgt een tweede in sneltreinvaart om uit te testen hoe hard dat ding gaat. Joop merkt op dat er rook uit komt, zo hard gaat hij. Even later vertrekken de heren weer op de fiets, een stel fietst op een tandem. Bij het het informatiecentrum zien we dar er een lange rij staat en het minstens een uur wachten is. Dit duurt ons te lang. We pakken een folder en lopen tussen de stenenrijen door. We nemen de Gedachtnis Kirchemetro op de Potsdammerplatz naar de Gedachtniskirche. Deze door de oorlog beschadigde kerk is zeer de moeite waard. We lopen verder via de winkelstraat, waar ik schoenen en laarzen koop naar de Kadewe (Kaufhaus des Westens). Hier kopen we chocolade, waar we onze begeleiders mee willen verrassen op de laatste avond. Ze verzorgen ons namelijk voortreffelijk en als we zelf een camper kopen willen we Willy en Hans er gewoon bij hebben, zodat ons ontbijt is gegarandeerd. Nadat we koffie hebben gedronken wil Joop naar de wc. Hij zegt dat hij een beetje last van zijn rug heeft en samen met Wim gaan ze elkaar ondersteunend al strompelend als kreupele oude mannetjes naar de wc. Ze onze "jongens" in de Trabantworden nagekeken door de mensen op het terras. Daarna gaan we weer met de metro naar de camperplaats terug. Hier staan DW, Bertel en Leo met een oude trabant, die ze hebben gehuurd. De grote mannen passen er amper in. DW zit bijna klem achterin en Bertel past maar net onder het dak met het stuur op schoot. Het is echt lachen dat stel tezamen. We eten een broodje in de camper en genieten even van onze rust. Op een gegeven moment klopt Wim aan de deur dat ze ons verwachten voor de borrel. Tussen 2 campers in zitten ze al gezellig bij elkaar als wij komen. We nemen chocola, worst en kaas mee om ons drie-jarig samenzijn te vieren. Nelly en Bart vertellen hoe ze op de roltrap van de metro zijn gerold. Hun portemonnee is uit de rugzak gehaald en daarna weer teruggevonden zonder geld erin. Heel vervelend allemaal. Na een poosje komen de anderen ook en na 11 uur gaan wij naar de camper om te gaan slapen. De hele dag was het droog en lekker weer. Heel anders dan we vanmorgen hadden gedacht toen we met regen wakker werden.

Vrijdag 17 september:

Nadat we onze laatste lunch hebben gekregen van Willy mogen we ons mandje houden. Om kwart voor 9 gaan we met zijn allen tanken. Daarna gaan de drie campers, die de vorige rit niet op de foto zijn geweest nog naar de Branderburger Tor, waar ze alsnog op de foto komen. Wij rijden met Joop en Marie achter ons de route naar Bad Rothenburg, waar we op de camping overnachten. Leo heeft ons vertelt dat we ruim in de tijd zitten en dat we rustig aan kunnen doen. Rond 10 uur bellen Joop en Marie. Joop vraagt wanneer we nu eens stoppen voor de koffie en Marie meldt dat zij net zijn gebeld door de KCK. De volgende parkeerplaats gaan we stoppen voor een koffiestop. Als we echter langs de volgende parkeerplaats rijden regent het pijpenstelen en besluiten we de volgende parkeerplaats te nemen. Even later schijnt inderdaad de zon, maar als we volgende parkeerplaats naderen regent het alweer. We besluiten toch te stoppen. Joop en Marie drinken bij ons in de camper koffie en we babbelen gezellig. Na ongeveer 40 km komen we bij het plaatsje Burg, waar we met moeite een parkeerplaats vinden. Je merkt dat het niet zo makkelijk is om zomaar even 2 campers van een metertje of 7 kwijt te raken. We strekken de benen even en lopen door het plaatsje. Daarna eten we een hapje en rijden weer door. Even later is op de tegengestelde richting een ongeluk gebeurt met een paar vrachtwagens. De ene schijnt geschaard te zijn en die lag dan ook helemaal in stukken. De hele weg was afgesloten en er stond dus ook een file van meer dan 15 km. Het weer is erg wisselvallig. Het ene moment regent het hard en het volgende moment schijnt de zon. Even later komen wij ook nog in een file vanwege wegwerkzaamheden. Deze blijkt achteraf ook een kilometer of 8 lang geweest te zijn. We verliezen hierdoor aardig wat tijd en komen daarom ook pas om 20 over 4 op de camping aan. Iedereen is dan net gearriveerd. We hebben vandaag 431 km gereden. We krijgen watde afscheidsmaaltijd te drinken en moeten onze laatste proef afleggen. Hierbij moeten we met de camper op een oneffen stuk grond parkeren en deze met blokken recht zetten. Wij zijn als een na laatste aan de beurt. Omdat het stuk grond oploopt hebben we ervoor gekozen om dit vooruit te doen. De camper loopt namelijk op naar achteren toe en dit heft al een stuk oneffenheid op. Verder hebben we afgesproken hoe de blokken onder de wielen moeten, achter iets meer dan voor, zodat het uiteindelijke resultaat heel goed is. Eindelijk hebben we eens een onderdeel bijna gewonnen. Echt lachen trouwens hoe de anderen met verbazing staan te kijken. Het schijnt dat iedereen achteruit is ingeparkeerd en dat scheelt een heel stuk. Ervaring helpt duidelijk. We parkeren onze camper weer in de rij en wachten tot we worden geïnterviewd door DW, die iedereen bij langs gaat. Voor het eten om 8 uur ga ik dan nog even douchen. Onze laatste diner hebben we vanavond op de camping. Tevens wordt dan de uitslag van de challenge bekend gemaakt. We hebben geen idee wie er zal winnen. Een ding weten we zeker, wij zeker niet. Het is echt spannend. We gunnen het iedereen. Voor het eten houdt Dick William (DW) een korte speech over hoe de hele week is verlopen. Iedereen was spontaan en al snel was het een groep, die samen dingen ondernam. Iedere windstreek van Nederland is bijna vertegenwoordigd en verschillende dialecten zijn de hele week te horen geweest. Willy en Hans krijgen een foto van de groep als aandenken en dank voor hun goede zorgen voor ons deze week. Daarna gaan we aan de soep. Dan wordt de uitslag van de challenge bekend gemaakt door Hans. Ook hij en Wil hebben de week zeer positief ervaren. De winnaars van de challenge zijn Ericonze begeleiders tijdens de reis en Marianne. Wij eindigen met een punt verschil op de tweede plaats. We staan versteld dat we zo hoog eindigen, dat hadden we niet verwacht. Marianne gaat helemaal uit haar dak en slaat gelijk aan het bellen om familie op de hoogte te stellen. Ook Eric is heel enthousiast en zegt in eerste instantie dat de reis, die uiteindelijk 2 weken blijkt te zijn, dan naar Spanje – Portugal zal gaan. Later komt hij hierop terug en zegt dat ze er nog over zullen nadenken. Vooral voor hun kinderen, die 14 en 16 zijn vinden ze het erg gaaf. Iedereen is blij voor hen en feliciteert hun van harte. We eten verder en daarna neemt DW voor de tweede keer het woord. Hij heeft net als van de week goed en slecht nieuws meldt hij. Het goede nieuws is dat hij een mooi certificaat heeft voor de winnaars, het slechte nieuws is dat Bertel en hij vanavond al afscheid van ons gaat nemen. Zij zijn beide bijna nooit thuis en willen daarom elk moment dat ze thuis kunnen zijn ook gebruiken. Het officiële certificaat wordt door Leo uitgereikt, terwijl dat wordt vast gelegd door Bertel voor de KCK. Daarna neemt Wim nog een keer het woord. Hij vraagt Carla naar voren en daar staan ze dan de oudste (64) en de jongste deelnemer (32) van de KVK camper challenge. Hij vertelt op ludieke wijze hoe we hebben genoten van deze week en dat het voor ieder van ons al een prijs is om mee te zijn geweest. Daarna bedankt hij de leiding, Willy, Hans, Leo, DW en Bertel voor alle goede zorgen, die ze voor ons hebben gehad deze week. Ieder krijgt een doos bonbons als dank. De avond wordt laat afgesloten.
Zaterdag 18 september:

Om 8 uur zijn we aangekleed en gaat Rex douchen. De kleren zitten al in de koffer en de wc is al schoongemaakt en geleegd. Na het uitgebreide ontbijt op de camping gaan we allemaal verder met de camper schoonmaken. Daarna worden de vuilwatertanken geleegd op de daarvoor bestemde plaats. Als Eric zijn Dethleffs camper wil starten, doet hij het niet. Hij belt snel naar de net vertrokken Leo om om hulp te vragen. Deze keert direct om en verschijnt na een aantal minuten weer op de camping. Het ligt niet aan de accu, want de spanning op de meter is goed. Leo gaat aan het bellen, maar voor een monteur van de Fiat kan pas maandag gezorgd worden. Na overleg wordt besloten dat Eric en Marianne hun camper kunnen uitruimen en hun spullen bij een ander in de camper kunnen stoppen. Zij rijden met Rene en Carla mee naar de LMC fabriek en de camper kan op de camping blijven staan tot de monteur ernaar gekeken heeft. We rijden in colonne naar Sassenberg en worden ontvangen met koffie. Zowel Hans als Leo houden nog ene korte toespraak en bedanken iedereen voor hun betrokken deelname. Ook het feit dat alle campers weer heel terug zijn is volgens Leo een heugelijk feit. De Hymergroep geeft toch bijna nieuwe campers mee met onervaren rijders. We nemen afscheid van elkaar, ruimen de campers uit en gaan met onze eigen auto’s naar huis. We hebben iedereen zijn emailadres en we zien elkaar vast wel weer op een reünie. Het was een gezellige, volle week. We hebben in totaal 1570 km met de camper gereden.